ZBLIŻAM SIĘ. CIĘŻKIE KROKI I OŚLEPIAJĄCE ŚWIATŁO. SŁYSZĘ WODOSPAD. CHCĘ UCHWYCIĆ TE MYŚLI, ONE TONĄ, ONE TOPIĄ SIĘ. ODCZUWAM WIELKI PRZEPŁYW PRĄDÓW EMOCJONALNYCH. ZNIECZULENIE. W KOŃCU. POWOLNE UKOJENIE. ROZPADŁE PRZEZNACZENIE. NIECH TEN WSZECHŚWIAT SIĘ WYWRÓCI. NIECH NAS WCIĄGNIE CZARNA DZIURA, ZMIAŻDŻY KWARKI NASZYCH NIEPOWODZEŃ. SNY, KTÓRE ŚNIŁAM BĘDĄ ŚCIGAĆ MNIE DO GROBU. JAK SIĘ TO CZUJE, TĘ FALĘ STALI, UFORMOWANĄ PRZEZ DOKONANE WYBORY, KTÓRA OBLEWA SERCE, TWORZY MU KULOODPORNĄ SKORUPĘ? CZY TO TAK, JAK KIEDY DRYFUJESZ PO ILUZJI HIPERREALNOŚCI?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz