proszę podziękuję

spotkaj się ze mną za pięć dwunasta zmarnuj ze mną kilka sekund kilka spojrzeń kilka wdechów zetrzyj milimetr podeszwy na spacer poświęć garść zapału na chwilę milczenia potrzymaj mnie na smyczy pobaw się pogłaskaj nic nie mów powiedz coś uśmiechnij się nie krzycz popatrz pochwal zgań potrząśnij wytłumacz naucz wysłuchaj pokaż zaczaruj wyczaruj kłam nie rań śnij się jak się śnisz wywieź daleko blisko zatrzymaj odejdź gdy zechcesz nie zapominaj

pod osłoną nocy zanurzam swe zmysły i czuję jak każde włókno mojego jestestwa nasiąknięte jest zapachem, którego nie mogę z siebie zedrzeć i choćbym darła skórę do krwi to będzie krążyć nadal w moim krwiobiegu dziś jutro wczoraj miesiąc temu za rok rok temu i dobrze mi tak i uczę się przystosowuję szczęśliwię uśmiecham tymi momentami chwilami zachłystam się marzę snuję planuję śnię

jouer

i zatrzymał się czas na tę chwilę, w której uzmysłowiłam sobie, że w głębi duszy wiedziałam, że tak będzie i nie potrafiłam nawet się wzruszyć, zapłakać, a tylko jak głupia katarynka powtarzać sobie "jeszcze, może, to, nie, koniec, może, jeszcze, niedługo, nie". nic we mnie nie pękło, świat się nie skończył, zlękłam się jedynie spojrzenia w lustro, bo wiedziałam, że zobaczę ją tam, kroczącą tuż za mną przez całe życie - samotność.

“Gdy ją przytulam - gdy naprawdę ją przytulam - a zrobiłem to wtedy po raz pierwszy - wtedy tak naprawdę zrozumiałem, o co chodzi; że być może to już nie chodzi o robienie na sobie nawzajem wrażenia, podrywanie się, grę w dominację i uległość, szpanowanie (...) przycisnąłem ją najmocniej, tak jakbym chciał przez nią przeniknąć; jakbym chciał, żeby nasze żyły zawiązały się na supeł.” ~Jakub.Ż